Արդեն մի քանի տարի է՝ իշխանական շրջանակները պետական մակարդակով նշում են այսպես կոչված «Քաղաքացու օրը»։ Դրա համար հատկացվում են միջոցներ, կազմակերպվում են միջոցառումներ, բայց այս արհեստական «տոնը» երբեք չի կարողացել դառնալ իրական հանրային տոն, քաղաքացու տոն։ Դրա պատճառը պարզ է՝ այն ի սկզբանե ստեղծվել է որպես Նիկոլ Փաշինյանի և նրա քաղաքական կուսակցության՝ «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության, կողմից իրենց իշխանության գալու տարեդարձը նշելու միջոց։
Այս տարվա «Քաղաքացու օրը» ստիպված էր լինել ավելի աղմկոտ, քան նախորդները։ Իշխանությունն իրեն հասկացնելու համար, որ մարդկանց հավաքելու նպատակով, որոշեց «խորովածի հոտ» տարածել։ Սա ոչ թե անսպասելի էր, այլ վիրավորական։ Այն ցույց է տալիս, որ իշխանությունն իր հասարակության որոշակի շերտի համար առաջնայինն իբրև «ստամոքսն» է։
Իհարկե, հասարակության մեջ կան նրանք, ովքեր իսկապես էլ «խորովածի հոտի» վրա են եկել։ Դա հասկանալի է՝ իշխանության կողմից ստեղծված տնտեսական ճգնաժամի, գնաճի և երկամուտների պատճառով, նրանց հնարավոր է, հազվադեպ է հաջողվում մսի «երես» տեսնել։ Բայց նրանք ամբողջ հասարակություն չեն, և նրանց նախասիրությունները չեն կարող լինել մեր հանրության ընդհանուր արժեքների չափանիշ։
Ամենաուշագրավն այն է, որ «Քաղաքացու օրի» միջոցառման մասնակիցների հիասթափությունը պայմանավորված չէր ոչ պատերազմի հետևանքներով, ոչ հազարավոր զոհերի կորստով, այլ… այն, որ «սասիսկին» 1000 դրամ էր, իսկ խորովածի կամ սթեյքի մի փոքր բաժինը՝ 5-6 հազար դրամ։ Սա ոչ թե «հաց և տեսարաններ» է, այլ դրա կատարելագործված, «մսով» տարբերակը։
Բայց ի՞նչ էր այս «խորոված փարթիի» խորհուրդը։ Ի՞նչ ուղերձ էր իշխանությունը փոխանցում իր հորինած «քաղաքացու օրվա» միջոցով։ Ի վերջո, խորովածի փառատոն կազմակերպողները իրենց միջոցառումներում ավելի շատ միտք և բովանդակություն են ներդնում, քան պարզապես վարչապետի պաշտոնը զբաղեցնողի կողմից հրավիրված «խորոված փարթին»։
Եթե այս օրը, այս տոնը իսկապես նվիրված լիներ քաղաքացուն, միգուցե այն կարելի էր սկսել ոչ թե Ամիրյանի վրա մանղալներ շարելով, այլ երկրի արժանավոր քաղաքացիների շիրիմներին այցելելով, որոնք իրենց կյանքը նվիրել են հայրենիքին։ Սա կլիներ իսկական հարգանք և հիշատակություն։
