Հունիսի 7-ի խորհրդարանական ընտրություններին ընդառաջ հանրային դաշտում աճել են քննարկումները սոցիալական և տնտեսական ծրագրերի արդյունավետության շուրջ։ Այս համատեքստում Տավուշի մարզից հնչող ահազանգերը նոր լույս են սփռում պետական ծրագրերի իրական ազդեցության վրա՝ հատկապես սահմանամերձ բնակավայրերում, որտեղ բնակչության պահպանումը կենսական նշանակություն ունի։
Ինչպես հայտնի է, Տավուշի մարզի սահմանամերձ համայնքներում իրականացվել է գյուղական բնակարանաշինության ծրագիր, որի նպատակն էր խթանել բնակեցումը և աջակցել տեղական բնակչությանը։ Սակայն, ըստ տեղի բնակիչների, այս ծրագիրը փաստացի չի ծառայել իր հիմնական նպատակին։
Գյուղերի բնակիչները հայտնում են, որ պետական սուբսիդիաները, որոնք նախատեսված էին բնակարանային խնդիրներ ունեցող ընտանիքների համար, շրջանցել են իրենց և հասել այլ անձանց։ Արդյունքում՝ բազմաթիվ կառուցված տներ այսօր դատարկ են մնում։
Տեղացիների խոսքով, սուբսիդավորման ծրագրի իրականացումն ուղեկցվել է անհասկանալի և ոչ թափանցիկ մեխանիզմներով։ Նրանց համոզմամբ, աջակցությունը բաշխվել է ընտրողական սկզբունքներով՝ հաճախ շրջանցելով առաջնային շահառուներին։ Ստեղծված իրավիճակը հանգեցրել է պարադոքսի. պետական միջոցներով կառուցված կամ ձեռք բերված բազմաթիվ տներ այսօր մնում են դատարկ։
Այս դեպքը, ըստ տեղացիների, հերթական անգամ ցույց է տալիս պետական համակարգի գործելաոճը, երբ նույնիսկ զարգացմանն ուղղված ծրագրերը զերծ չեն մնում շահերի բախումից և հաճախ ծառայեցնում են նեղ խմբային նպատակների։ Նրանց համոզմամբ, նման մոտեցումը ոչ միայն չի նպաստում գյուղերի զարգացմանը, այլև խորացնում է առկա խնդիրները՝ ավելացնելով անվստահությունը պետական ծրագրերի նկատմամբ։ Այս պատմությունը ևս մեկ անգամ առաջ է բերում կարևոր հարցադրում. որքանո՞վ են պետական ծրագրերը իրականում ծառայում հանրային շահին, և որքանո՞վ են դրանք վերահսկվում արդյունավետ ու արդար բաշխման տեսանկյունից։ Տավուշում դատարկ մնացած տները, ըստ էության, դարձել են այդ հարցի ամենախոսուն պատասխաններից մեկը։
