Իշխանական ուժը, հռչակելով «ջախջախիչ» և «աննախադեպ» հաղթանակներ, իր գործողություններով փաստացի ցույց է տալիս հակառակը՝ վախի և անվստահության վիճակ։ Այս թեմային անդրադառնալով, ես, որպես քաղաքագետ, նկատում եմ, որ մարզերում և գյուղական համայնքներում մարդիկ սուր հարցադրումներ են հնչեցնում՝ դիտարկելով իշխանությունների վարքագիծը։
Իրականում, այս պահերին տեսնվում է, որ իշխանական գործիչները, դուրս գալով իրենց «սրտիկային» տրամադրությունից, ցույց են տալիս իրենց իրական դեմքը՝ ագրեսիվ և մարդկանց չսիրող։ Այս վարքագիծը, իմ կարծիքով, ցույց է տալիս, որ իշխանությունը պահում է ոչ թե աթոռը, այլ իր իշխանությունը ատամներով, փորձելով դեմոնիզացնել ընդդիմադիր ուժերին և նրանց առաջնորդներին։
Այս վախի ցուցանիշ է նաև այն, որ իշխանությունները, օրինակ, ընտրություններին մասնակցելու համար մարդուն ոչ հավասար դիրքում են դնում, իսկ նրա հետ ասոցացվող մարդկանց և գործընթացներին օրենքի ուժ են տալիս՝ փորձելով կանխել նրանց ազդեցությունը։
Այս տեղապտույտը, որը տևում է արդեն ութ տարի, մարդկանց մոտ անգամ ատելություն է առաջացնում։ Ես համոզված եմ, որ ընտրություններին մասնակցության բարձր ցուցանիշը (մոտավորապես մինչև 60 տոկոս) կլինի, քանի որ քաղաքացին պետք է իր խոսքն ասի և իր մտածածն արտահայտի։
Հաճախ հնչում է կարծիք, որ Նիկոլ Փաշինյանը Հայաստանին թողնում է առանց իրական դաշնակիցների և գործընկերների։ Իրականությունը սակայն այն է, որ Հայաստանի տնտեսությունը մեծապես կախված է Ռուսաստանից, իսկ հայ-ռուսական հարաբերությունները, մեղմ ասած, իրենց լավագույն օրերն ապրում են։ Ռուսական կողմի սահմանափակումները, որոնք հունիսի 20-ից հետո կարող են հանգեցնել գազի գնի բազմապատկման (օրինակ՝ 170 դոլարից 700 դոլար), ուղիղ հարված են ոչ միայն գործարարներին, այլև երկրի տնտեսությանը և յուրաքանչյուր քաղաքացու գրպանին։
Ինչպես նշում եմ, Հայաստանի տնտեսության առյուծի բաժինը ԵԱՏՄ շուկա է։ Այս փաստը, որը հաստատվում է ոչ միայն տնտեսական վիճակագրությամբ, այլև ՌԴ փոխվարչապետ Ալեքսեյ Օվերչուկի հանգամանալից մտահոգությունների հայտարարությամբ, ցույց է տալիս, որ իշխանությունը վախի մեջ է։
