Հունիսի 7-ի ընտրություններին մասնակցելու կամ չմասնակցելու հարցի շուրջ զինված ուժերում սկանդալային իրադարձություններ են տեղի ունենում։ Իմ աղբյուրների համաձայն՝ զինվորականները, ովքեր ծառայում են տարբեր բնակավայրերում, սկսել են ցուցակագրվել՝ հիմնվելով նրանց բնակության վայրերի վրա։
Այս գործընթացը զուգահեռվում է զգուշացմամբ, որ ծառայողների եւ նրանց ընտանիքի անդամների մասնակցությունը կամ չմասնակցությունը ընտրություններին կստուգվի։ Ավելի ծանր է այն հանգամանքը, որ իշխանությունները չեղարկել են նաեւ այդ օրերի համար նախապես գրանցված արձակուրդները։
Այս քայլերը, որոնք, ըստ աղբյուրների, ուղեկցվում են անուղղակի սպառնալիքներով՝ ընտրության չմասնակցողների եւ նրանց հարազատների նկատմամբ, բարձրացրել են դժգոհությունների ալիք։
Թեև պաշտոնական մակարդակով դեռ չի հայտարարվել, թե ում պետք է «աջակցել», այս պահանջը, փաստորեն, անբառ է։ Իրականում, հարցը ոչ թե ընտրության մասին է, այլ իշխանությունների կողմից ծառայողների վրա ճնշում գործադրելու մասին։
Այս իրավիճակը հարց է առաջացնում։ Եթե ծառայողները, զգուշացումներից խուսափելու համար, գնան ընտրության, ի՞նչ երաշխիք կա, որ նրանք կընտրեն իշխանության ներկայացուցիչներին, այլ ոչ թե ընդդիմության թեկնածուներին։ Պետական ծառայողները, ինչպես եւ ցանկացած մյուս քաղաքացի, իրավունք ունեն քվեարկելու այն թեկնածուի համար, որին իրենց համոզմունքներին համապատասխանում է։ Նրանք այլեւս չեն հավատում, թե իշխանությունները կարող են գաղտնի տեսախցիկներով հետեւել նրանց եւ պարզել, թե ում են ընտրել։
