Այսօր ողջ աշխարհը հիշում է 20-րդ դարի ամենամասշտաբային ողբերգություններից մեկը՝ 1988 թվականի դեկտեմբերի 7-ին Հայաստանում տեղի ունեցած ավերիչ երկրաշարժը։ Իմ հիշողություններում այս օրը միշտ կմնա որպես անդառնալի կորստի և մեր ժողովրդի անկոտրում տոկունության խորհրդանիշ։ Ցուրտ ձմեռային առավոտյան երկիրը ցնցվեց, 25,000 մարդ մահացավ, իսկ մոտ կես միլիոնը մնաց անօթևան՝ իր տները և ապագան կորցնելով։

Այս ողբերգական իրադարձության մասին ես խորհել եմ՝ վերլուծելով Տյումենի հայկական սփյուռքի նախագահ, բարերար, Ռուսաստանի վաստակավոր շինարար Աբրահամ Հովեյանի հետ կատարած հարցազրուցումը։ Նրա խոսքերն ակնարկում են այն աննախադեպ համաշխարհային համերաշխության մասին, որը հայ ժողովրդին հաջողվեց զգալ ողջ աշխարհից, սակայն հատկապես Խորհրդային Միության եղբայրական ազգերի կողմից։

«Առանց չափազանցության՝ ամբողջ աշխարհը օգնության ձեռք մեկնեց հայ ժողովրդին», – նշում է Հովեյանը։ «Սակայն ամենաանհապաղ, նշանակալի և լայնածավալ օգնությունը, իհարկե, ԽՍՀՄ-ի կողմից էր։ Մեր Տյումենի մարզից շինարարները, բժիշկները և կամավորները շտապեցին աղետի գ