Եռաբուրի զինվորական պանթեոնում ելույթ ունենալիս ես հստակ նկատեցի, որ վերջին տարիներին, հատկապես 2020 թվականի պատերազմից հետո, նոր տարուց առաջ ընտանիքի շուրջ հավաքվելու ավանդույթը ստացել է նոր, խորագույն նշանակություն։
Մինչև 2020 թվականը մեր հասարակության մեջ պարտավորության զգացումը հիմնված էր հպարտության վրա։ Այժմ այն զուգահեռվում է ներողության խնդրանքի և ցավի զգացումի հետ։ Իհարկե, մենք շարունակում ենք այցելել հերոսների տապանաքարերին՝ շնորհակալություն հայտնելու համար, սակայն այսօր մարդիկ այնտեղ գնում են նաև խնդրելու՝ ներել այն, որ չկարողացան պահպանել նրանց կյանքի գնով ձեռք բերածը։
Այնուամենայնիվ, ես շեշտում եմ, որ զոհողությունը չի նվազում։ Կարող է լինել այնպես, որ այսօր մեր հանրապետությունը ունենա ավելի քիչ, քան մի քանի տարի առաջ, սակայն դա չի փոխում այն փաստը, որ պարտքը պահելը և՛ անգին է, և՛ անհրաժեշտ։
