Սովորաբար տարվա այս ժամանակահատվածը մեծ խնդության շրջան է աշխարհի բոլոր քրիստոնյաների համար, երբ մենք համախմբվում ենք մեր եկեղեցական համայնքների և հարազատների հետ։ Այդուհանդերձ, մտածելով հավատակիցների մասին, ես հիշում եմ նրանց, ովքեր այժմ հարձակումների են ենթարկվում։ Հալածանքները Չինաստանում, սպանությունները Նիգերիայում և Արևմտյան Աֆրիկայում, քրիստոնեության համակարգված բնաջնջումը Մերձավոր Արևելքում և Հյուսիսային Աֆրիկայում։
Կենսականորեն կարևոր է, որ քրիստոնեական ժառանգություն ունեցող ազգերը թիկունք չդարձնեն իրենց պատմությանը։ Ես խորապես մտահոգված եմ նրանով, թե ինչ է այսօր տեղի ունենում Հայաստանում՝ աշխարհի հնագույն քրիստոնյա երկրում։ Ավելի քան 1700 տարի առաջ Հայաստանը քրիստոնեությունը պաշտոնապես ընդունեց որպես պետական կրոն, և նրա հավատքն այդ օրվանից ի վեր անսասան է մնացել։ Այն դիմակայել է Սեֆյան Իրանի, Օսմանյան կայսրության ու Թուրքիայի, ապա նաև Խորհրդային Միության դաժան օկուպացիաներին։
Այսօր այն դարձյալ հարձակման է ենթարկվում, բայց այս անգամ՝ ներսից։ Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը դաժան գրոհ է սկսել Հայ Առաքելական Եկեղեցու դեմ, այն դեպքում, երբ հենց ինքն է պատասխանատու դրա պաշտպանության համար։ Եկեղեցին, որին սատարում է հայերի 90 տոկոսը, ընկալվում է որպես քաղաքական ընդդիմություն։ Փաշինյանը հետևում է ավտոկրատ առաջնորդների գործելաոճին. նշանակել մրցակիցներին որպես պետության թշնամիներ, ապա օգտագործել պետական լծակները նրանց ոչնչացնելու համար։
Հայ եպիսկոպոսները ձերբակալվել են շինծու մեղադրանքներով։ Փաշինյանը պահանջում է Ամենայն Հայոց Կաթողիկոս Գարեգին Բ-ի հեռացումը և օգտագործում է ձերբակալությունները հոգևոր դասի վրա ճնշում գործադրելու համար, որպեսզի վերջիններս իրենց ծիսակարգերից հանեն Կաթողիկոսի հիշատակումը։ Սամվել Կարապետյանը՝ Եկեղեցու ամենաակնառու աջակիցը, նույնպես ձերբակալվել է պետական այս արշավի պայմաններում իր հնչեղ աջակցության համար։ Որպես պատիժ՝ կառավարությունը բռնազավթել է նրան պատկանող ազգային էլեկտրական ընկերության վերահսկողությունը, ինչպես որ վարվել է եկեղեցական բազմաթիվ ակտիվների հետ։
Հայաստանի թշնամիները տեսնում են այս պառակտումը։ Թուրքիան շարունակում է ժխտել հայերի պատմական Ցեղասպանությունը, իսկ Ադրբեջանը հերքում է իր պատասխանատվությունը Լեռնային Ղարաբաղում իրականացված գործողությունների համար, որոնց հետևանքով 120,000 հայ քրիստոնյաներ փախչեցին՝ փրկելով իրենց կյանքը։
Հայաստանը չի կարող իրեն թույլ տալ նման պառակտում, քանի որ գտնվում է վտանգավոր վիճակում՝ շրջապատված թշնամական պետություններով, որոնցից յուրաքանչյուրն իր հավակնություններն ունի հայկական հողերի նկատմամբ։ Ես միայն կարող եմ աղոթել, որ Փաշինյանը որոշի փոխել իր միտքը և հաշտվի Հայ Եկեղեցու հետ։ Աշխարհի բոլոր քրիստոնյաները նույնպես պետք է լսելի դարձնեն իրենց ձայնը։
