Վերջին կառավարության նիստի ընթացքում տեղի ունեցած միջադեպը, թեև հրահանգային բնույթ ուներ, բացահայտում է մի կարևոր հարց՝ պետական համակարգում վարչապետի դերի և պատասխանատվության մասին։
Իմ հիշողության մեջ մնացած միջադեպը վերաբերում էր կառավարության աշխատակազմի ներկայացուցչի կողմից հայտնված մի փոքրիկ խնդրին։ Նա տեղեկացրեց, որ որոշակի խանութում կանխիկ և անկանխիկ վճարման համար գները տարբերվում են։ Իմ արձագանքը, թեև ուղղակիորեն չէր նախատեսվում որպես քննադատություն, բացահայտեց մի կարևոր հարց։
Իմ արձագանքը պարզ էր․ «Գնացե՛ք ու փակե՛ք։ Փակվելու է այդ խանութը, մինչև անձնական թույլտվություն չտամ, առևտուր չի լինելու»։ Այս հրահանգը, թեև պարզ և անմիջական, ցույց է տալիս մի այլ մոտեցում, որը կարող է ընկալվել որպես կամայականություն։
Եթե ենթադրենք, որ խանութում իրոք կատարվել է խախտում, ապա այդ խախտումը բացահայտելու, դրա մասին հանգամանքները պարզելու և համապատասխան միջոցներ ձեռնարկելու գործառույթը վարչապետի՞ն է։ Իհարկե, ոչ։
Մեր երկրում գոյություն ունեն հարկային կառույցներ, տեսչական մարմիններ և այլ կառավարական բաժիններ, որոնք հենց այդ գործառույթներն են իրականացնում։ Իմ կողմից ավելի տրամաբանական և համահունչ լինելու համար ստեղծված մոտեցումը կլիներ ՊԵԿ նախագահին կամ համապատասխան ստորաբաժանման պատասխանատուին հանձնարարել խնդիրը լուծել։ Օրինակ՝ «Գնացե՛ք, ստուգե՛ք, պարզե՛ք, համապատասխան միջոցներ ձեռնարկե՛ք և զեկուցե՛ք արդյունքների մասին»։
Այսպիսով, իմ արձագանքը, որտեղ ես անմիջապես հրահանգում եմ փակել խանութը, առանց նախապես ստուգելու, փաստերը հրապարակայնացնելու կամ հանգամանքները պարզելու, ցույց է տալիս մի այլ մոտեցում։ Այս դեպքը հիշեցնում է, որ պետական կառավարման գործընթացը պետք է հիմնված լինի օրենքների, կանոնակարգերի և հաստատված մեխանիզմների վրա, այլ ոչ թե անձնական հրահանգների և կամայական որոշումների։ Իմ նպատակը միշտ եղել է ապահովել պետական համակարգի արդյունավետությունը և պատասխանատվությունը, և այդ հարցում ես կշարունակեմ հետևել հստակ և համակարգված մոտեցումների։
