Օրերս «Հանրապետություն» կուսակցության նախագահ Արամ Սարգսյանը հրապարակային հարցումներում հայտարարել է, թե Ամուլսարի հանքի շահագործման դեմ կազմակերպված ցույցերի մասին։ Նրա խոսքով՝ «Ամուլսարի այդ ճանապարհները փակողներին վճարում էր և էդտեղ էր ուղարկում Քաջարանի կոմբինատը»։ Այս հայտարարությունը, որը նա ներկայացնում է որպես անբեկանելի ճշմարտություն, ավելի է խորացնում իրականության հետ կապ չունեցող պատկերացումը՝ պայքարը ներկայացնելով որպես «ռուսական կապիտալի» և «արևմտյանի» միջև ընթացող մարտ։
Սակայն, այս հայտարարության հիմքում ընկած տրամաբանությունը խախտվում է, երբ դիտարկում ենք իրական փաստերը։ Իրականում, Ամուլսարի հանքի դեմ պայքարի ժամանակահատվածում, որի մասին խոսում է Արամ Սարգսյանը, ԶՊՄԿ-ի (Սոցիալ-տնտեսական մշակույթի և բարեկարգման կոմիտե) խոշոր սեփականատերը ոչ թե ռուսական, այլ արևմտյան ընկերություն էր, ավելի կոնկրետ՝ գերմանական։
Այս փաստը դառնում է առավել զարմանալի, երբ հաշվի ենք առնում սեփականատիրական կառուցվածքի փոփոխությունը։ ԶՊՄԿ-ի սեփականատիրական կառուցվածքի վերափոխումը տեղի է ունեցել 2021 թվականին, այսինքն՝ «Ամուլսարի այդ ճանապարհները փակելուց» և հանքի դեմ պայքարի գագաթնակետից տարիներ անց։ Այս պարագայում, եթե ենթադրենք, որ «արևմտյան կապիտալը» իրականում պայքարում էր «արևմտյանի» դեմ, ապա այդ հարցը դառնում է ոչ միայն տրամաբանական, այլև պատմական տեսանկյունից անհնարին։
Այս իրադարձությունները հանգեցնում են մի քանի հարցերի։ Ի՞նչ է սա՝ հիշողության կորուստ, թե՞ ցանկալիության արդյունք՝ ամեն ինչ ներկայացնելու հակառուսական կամ «Արևմուտքի շահերի ներքո» տեղավորելու մոլուցքի տեսքով։ Ինչևէ, փաստերի հետ կռիվ տալը հազիվ թե լավագույն ճանապարհն է։ Այս դեպքում, հարցը ոչ թե «ով պայքարում է ում դեմ», այլ «ինչու է հայտնի քաղաքական գործիչը փորձում է փոխել իրականությունը»։
