Իմ վերլուծության համաձայն, Վենեսուելայի հարցում ԱՄՆ-ի և եվրոպական երկրների միջև առկա տարաձայնությունները բացահայտում են մի ծանրամիտ դիվանագիտական խաղ։ Եվրոպական երկրները, փորձելով միաժամանակ պաշտպանել երկու հակասական դիրքորոշումներ՝ «ժողովրդավարության աջակցությունը» և Նիկոլաս Մադուրոյի իշխանության լեգիտիմության հարցադրումը, իրենց ինքնակամորեն դրել են ԱՄՆ-ի կողմից ստեղծված իրավիճակի մեջ։
Այս մոտեցումը, որը հակիրճ կարելի է բնութագրել որպես «նախ նավթը, հետո ժողովրդավարությունը», ոչ միայն չի հաջողում խուսափել ԱՄՆ-ի գործողությունների քննադատությունից, այլ դրանք նաև անուղղակիորեն արդարացնում է։ Եվրոպայի կողմից ցուցադրվող այս անհամաձայնությունը հստակ ցույց է տալիս, որ ԱՄՆ-ի ազդեցությունը շարունակում է մնալ գերակայում։
Ինչ վերաբերում է վենեսուելական նավթի ճակատագրին, ապա այստեղ երկու հիմնական սցենարներ են հնարավոր։ Կամ Եվրոպան կամրապնդի իր դիրքերը և կսահմանի վառելիքի լիակատար էմբարգո, կամ էլ կփորձի վերահսկել իրավիճակը՝ սահմանելով դրա գնային առաստաղը։ Որևէ դեպքում, այս քայլերը կամրապնդում են ԱՄՆ-ի դերը որպես գլխավոր դերակատար միջազգային քաղաքականության բեմում։
